NoSpang.com

Interview met Lindy Devid

Lindy, wil je ons vertellen waar je geboren bent?
Ik ben geboren op Curaçao in het St. Elisabeth Hospitaal.

Hoe wil je jouw jeugd in Suriname het beste beschrijven?
Mijn jeugd in Suriname herinner ik me als heel vrij zijn. M’n broer en ik waren de hele dag op straat en kwamen dan laat in de middag helemaal smerig met moddervoeten thuis. Als ik dan ging baden was het water dat van me afstroomde letterlijk bruin. In de manjabomen klimmen (dat zijn echt de beste klimbomen!), joule … wow wat was ik gek op dat spel, jompo foetoe..Altijd buiten, we zaten nooit in huis. De Glenn Weiss school was ...

 

m’n moeder niet blij mee (ik ook niet echt) en dus zette ze m’n broer en mij op de Vrije School waar ik het heel erg naar m’n zin had. Ook gingen we heel vaak de stad uit; we hadden een Landrover en ik heb daardoor kreken en gebieden van Suriname gezien die destijds niet door iedereen bereikbaar waren. In het weekend ging ik vaak met m’n opa naar de markt om groenten en fruit te kopen…mooie herinneringen.

Heb je nog een sterke verbondenheid met Suriname. Van waar eigenlijk is de keuze Curaçao geworden? En waarom niet Nederland of Amerika?
Ik heb een groot deel van m’n jeugd op Curaçao doorgebracht, ben na het VWO naar Philadelphia gegaan om de dansacademie te doen. Vanwege een fikse knieblessure moest ik helaas stoppen en ben ik in Nederland rechten gaan studeren. Beide landen bevielen mij prima, maar het bleven “vreemde” landen voor me, in de zin dat ik me toch te gast voelde. Curaçao was mijn geboorteplaats en de plaats waar m’n ouders woonden dus toen m’n eerste dochter werd geboren ben ik, samen met mijn toenmalige man, teruggegaan naar Curaçao. Ik wilde dat mijn kinderen in de tropen konden opgroeien, net zoals ik. Het ging indertijd nog heel slecht met Suriname, dus dat was sowiezo geen optie.

Wat boeit je in het leven?
Wat me boeit is alles wat mij inspiratie geeft. Het kunnen mensen zijn, gebeurtenissen, films, dansvoorstellingen, maar vooral muziek; mooie teksten, melodieën of arrangementen. Muziek kan mij dusdanig inspireren dat het me gevoelsmatig opnieuw doet realiseren waar het leven echt om draait.

Waar houd je je mee bezig op Curaçao?
Ik ben net terug op Curaçao na drie jaar weer in Suriname te hebben gewoond en eerlijk gezegd ben ik nog steeds aan het re-aklimatiseren. Het thuisgevoel is er niet; m’n hart ligt nog steeds in Suriname. Op werkgebied ben ik free-lance journaliste en vertaler. Alles wat met communicatie te maken heeft (behalve tv..brr…) past wel binnen mijn straatje.

Angst als televisie presentatrice of iets dergelijks?
Nou, angst zou ik het niet noemen; ik heb tenslotte vaak genoeg in m’n leven op de televisie opgetreden. Op m’n achtste b.v in het programma “Ala Sranang Pikin” en daarna volgden nog veel meer televisie optredens. Ik ben alleen zeer gesteld op mijn privacy en zou het verschrikkelijk vinden om overal herkend te worden. Anonimiteit is soms heerlijk. Er is een tekst van de zanger Alejandro Sanz: “Als niemand mij ziet kan ik zijn of niet zijn”; dat “niet zijn” is voor mij op bepaalde momenten heel belangrijk. Het geeft mij rust. Sociaal zijn kan ik niet altijd opbrengen namelijk, ookal ben ik van nature een sociaal wezen. Er zijn gewoon momenten waarop niet gezien wil worden, ookal ben ik boodschappen aan het doen ofzo. Constant door mensen aangesproken worden zou ik doodvermoeiend en zelfs storend vinden. Ik heb mijn “personal space” echt nodig.

Ben je religieus?
Officieel ben ik Nederlands Hervormd (Protestant) gedoopt; m’n kinderen ook. Mijn moeder’s familie was van oorsprong Katholiek, maar toen de pastoor op een dag naar het huis van mijn overgrootmoeder ging om te klagen om het feit dat ze te weinig naar de kerk kwam (en dat terwijl ze een huis vol baby’s had, je weet in die tijd kreeg men honderden kinderen) werd zij zo kwaad, dat ze Protestant is geworden ... haha. Mijn vaders familie is nog altijd Katholiek en ik … ik geloof niet in religies/stromingen. Ik ben gelovig en spiritueel, maar plaats mezelf niet in een hokje.
 
Als je iets zou mogen terugdraaien in je leven wat zou dat zijn geweest?
Ik zou niks terug willen draaien, weet je? Het klinkt misschien, ik bedoel heel cliche, maar het is echt waar. Ik geloof namelijk dat niets zomaar gebeurt. Alles wat je meemaakt in je leven heeft een doel. Je groeit, je wordt sterker; het is een ontwikkeling... je evolueert. Ik ben heel blij met wie ik vandaag ben in tegenstelling tot zeg maar 10 jaar geleden en wie weet wat er nog meer op m’n pad komt. Houdt het leven spannend toch?
 
Wat is voor jou typisch Surinaams?

Veel eten en feesten; nooit thuis zijn, altijd de straat op. In Suriname vindt men altijd wel iets om te moeten vieren ... en de “bradjariheid” en uitbundigheid van de mensen. Mijn oudoom en oudtante zijn over de 80, maar denk niet dat je spontaan langs kan gaan, die mensen zijn bijna nooit thuis; altijd aan het zwieren. Ook familieleden van mij in Huize Margriet…ze zijn niet in huis te houden! De dag dat Suriname saai wordt moet ik meemaken ..., onmogelijk! Daarnaast natuurlijk de geur van de natuur, die geur alleen al mis ik verschrikkelijk.

Wat is voor jou typisch Antilliaans?
Eh ... gek genoeg vind ik dat een veel moeilijkere vraag. Ik ben nooit “typisch” Antilliaans geweest, deels vanwege mijn Surinaamse komaf, alhoewel ik natuurlijk deels ook de Antilliaanse cultuur deel, maar “typisch” Antilliaans…We spraken om te beginnen altijd Nederlands thuis en ik heb pas op relatief late leeftijd Papiamentu leren spreken.
Ok ... typisch Antilliaans in MIJN belevingswereld: funchi met stoba (gestoofd vlees), de culturele walsen van onder andere Chin Behilia (die m’n moeder en tante altijd zongen) en de afstandelijkheid van mensen.

Afstandelijkheid van mensen? Op Curacao? Hoezo?
Nou kijk, ik bedoel dit niet perse negatief, begrijp me niet verkeerd. De cultuur op Curaçao zit nou eenmaal zo in elkaar dat men eerst op z’n gemak de kat uit de boom kijkt voordat men zich blootgeeft. Uiteindelijk weet je dan wel beter wat je aan mensen hebt, dat is een groot voordeel. Dat weet je namelijk niet altijd wanneer iedereen vanaf dag een met je omgaat alsof ze zogenaamd je beste vrienden zijn. Ook zijn Antillianen wat terughoudender t.o.v. “vreemdelingen”. Zoals ik al zei heerst er daar een hokjescultuur en men verwacht dat je in je hokje blijft. Als je je hokje nog niet hebt gevonden, moet je er maar gauw een zoeken, want hun hokje? Daar kom je als buitenstaander niet gauw in!

Ga je vaak naar Suriname terug?
k ben van plan zo vaak mogelijk terug te gaan naar Suriname. Niet alleen ík mis Suriname, maar ook mijn dochters. Gisteravond lag m’n jongste nog in bed te huilen omdat ze Suriname zo mist. Daarnaast wil ik Suripop 2008 niet missen!

Heb je wat met Suripop dan?
Suripop … geweldig. Dat orkest, het niveau van de zangers en zangeressen, de prachtige composities..dat heb je op Curaçao niet. In 2004 was ik aanwezig bij veel “rehearsals” bij “Ons Erf” en was letterlijk blown away. Ik heb ontzettend genoten en was heel erg onder de indruk. Natuurlijk had ik al heel wat oude Suripop liedjes in m’n leven gehoord, maar het allemaal live meemaken was een onvergetelijke ervaring. Alleen jammer dat zoveel goede componisten zoals Henk Mac Donald zich terug hebben getrokken. “Na joe mi a abfanowdoe”, wat overigens geen Suripop lied is, vind ik namelijk een van de mooiste liedjes ooit.
 
Als je in Suriname bent, waar heb je de meeste moeite mee?
De armoede die ik om me heen zie. Dat heb je niet zo extreem op Curaçao. Daarnaast vind ik dat je als geëmancipeerde vrouw daar harder moet vechten om serieus genomen te worden. De Surinaamse man boeit mij enorm, omdat Surinaamse mannen in mijn ogen “echte” mannen zijn, maar de keerzijde van de medaille is, dat je daar als vrouw al snel als een stuk vlees of speelgoed wordt gezien. Surinaamse mannen houden zoveel van vrouwen (ik heb gelijk toch? hahaha), dat hoe neutraal je je ook opstelt, het opbouwen van een zakelijke relatie te vaak in het gedrang kan komen. (Met de nadruk op “kan”)

En op Curaçao?
Aah .. Curacao. Je stelt me moeilijke vragen! Ik voel me op Curaçao gevangen binnen mijn “subcultuur”. Ik zie dezelfde mensen dag in dag uit en leer zelden nieuwe mensen kennen. Je moet je hier ook heel netjes gedragen. Ik heb het gevoel dat ik hier mezelf niet kan zijn, niet dat ik niet “netjes” ben (ahum…), maar als je hier b.v. spontaan begint te dansen word je eigenlijk direct teruggefloten, om het zo maar te zeggen. Men zegt dan “kijk haar nou…”. Spontaniteit heeft bijna geen plaats in de Antilliaanse cultuur.

Is het in Suriname ook niet hetzelfde?
Suriname? Nee, niet in mijn belevingswereld. Daar moet je het wel heel bont maken willen mensen je vreemd aankijken. Ik kan me nog herinneren dat ik bij een familielid op bezoek was die op Leonsberg woonde en hij me vroeg of ik een eindje wilde gaan wandelen. Ik zei, o, dan moet ik me eerst omkleden (ik liep er in mijn ogen niet “behoorlijk” bij). Hij reageerde ietwat verbaasd en zei dat ik toch gewoon zo kon gaan? Het was voor mij alsof er een grote last van me af viel. Ja, dacht ik, dat kan hier inderdaad, wat heerlijk. Even later wandelde ik langs de straten van  Leonsberg in een “huisjurkje” dat tot boven(!) m’n knieen kwam; dat zou ik op Curaçao nooit doen. 

Hoe verschilt volgens jou de Surinaamse werkcultuur met dat van Nederland en of Curaçao?
De werkcultuur van Nederland is natuurlijk pico bello; altijd op tijd, etc. etc. Daarom is alles over het algemeen ook zo perfect geregeld. Curacao en Suriname verschillen vooral (en dan kom ik weer terug op hoe mannen en vrouwen met elkaar omgaan) op het gebied van onderlinge zakelijke verhoudingen. Mannen en vrouwen gaan op Curaçao veel zakelijker met elkaar om binnen de werksfeer. Een ander verschil is, dat Antillianen in vergelijking tot Surinamers veel passiever zijn. Surinamers zijn ondernemender en timmeren echt aan de weg. Antillianen hebben meer de neiging om het allemaal maar op zich af te laten komen. Dat komt misschien door een stukje verwendheid vanwege de steun uit Nederland.

Welk advies zou je de mensen willen meegeven die een terugkeer naar Suriname overwegen?
Ik advies geven..(hahaha). Nou, één ding wat je zal kunnen helpen is dat je in Suriname geen moeite zal hebben om opgenomen te worden in de maatschappij. Je wordt met open armen ontvangen. Laat je alleen niet overdonderen door alles wat op je afkomt. Blijf met beide benen op de grond staan en kies je vrienden goed uit. Besef ook dat de salarissen schandalig laag zijn en de kosten van het levensonderhoud proportioneel gezien hoog. Ook hebben de scholen weinig geld (voor het geval er kinderen bij betrokken zijn), waardoor ze het met te weinig middelen moeten doen. Hoe dan ook, als je het wil maken in Suriname is dat 100% mogelijk, als je er maar echt voor gaat.
 
Je bent een tijdje in Suriname teruggekeerd. Heb je het niet naar je zin gehad dat je terug bent gekeerd?
Ik ben naar Curaçao teruggekeerd om logistieke redenen. Mijn oudste dochter gaat het komende schooljaar naar de Middelbare school en ik ben van mening dat ze dan het beste op Curaçao kan zijn. Hier hebben de scholen uitgebreide top of the line scheikundelokalen, aula’s, laptops, gigantische computercentra, projectoren, etc.etc. Ook woont hun vader hier, wat voor mij als alleenstaande moeder toch een extra steun is. Kan ik ze af en toe even opdonderen wanneer ik tijd voor mezelf nodig heb. Nee, even serieus, het kan af en toe best zwaar zijn in je eentje met twee kinderen, vooral als ze gaan puberen (m’n oudste).

Wat zijn je drijfveren?  
Zonder twijfel mijn kinderen.

Wat mis je het meest van Suriname?
Simpelweg daar zijn. Gewoon over de Wilhelminastraat rijden, Roopram (maak ik nu reklame?)..noem het op. Alles eigenlijk.

Hoe zie je Suriname in het jaar 2030?
Dat hangt helemaal van de mensen af. Ik vind het geweldig hoe men opkomt voor z’n rechten en de strijdlust die daar heerst is bijna grijpbaar. Als alles nou in goede banen wordt geleid (zonder corruptie dus!) en de opbrengsten van de hulpbronnen niet allemaal naar het buitenland gesluisd worden, zou Suriname economisch een topland kunnen zijn.

Hoe geeft je invulling aan je vrije tijd?
Ik breng veel tijd door met m’n kinderen, misschien te veel; ik plak een beetje aan ze en zij aan mij, maar het is ook zo gezellig! Ik ga ‘s avonds weinig uit eigenlijk, vind er niet veel aan. Tja, wat moet ik zeggen ... we gaan veel naar de beach, waar ik nu woon is er een zwembad, maar daar heb ik nog geen één keer in gezwommen (geef me een kreek en ik kom er nooit meer uit!). Ik ben verslaafd aan lichamelijke beweging zoals aerobics en rollerbladen, maar vanwege een vrij recent auto-ongeluk kan ik jammer genoeg nog steeds weinig doen op dat gebied. Mijn vroegere balletinstructrice, van wie m’n jongste dochter nu les krijgt, vraagt me steeds wanneer ik weer kom. Ik hoop dat m’n lichaam zich gauw helemaal herstelt, want zonder sport of dans zou ik doordraaien.
 
Heb je in het leven bereikt wat je voor ogen had/hebt?
Aan de ene kant wel, namelijk, m’n dochters zijn “well adjusted” vrolijke, extroverte, goed ontwikkelde kinderen die weten wat ze waard zijn, hoe speciaal ze zijn en hoeveel er van ze gehouden wordt, ondanks het feit dat ze van gescheiden ouders komen. Dat is voor mij uiteindelijk het belangrijkste. Ik heb m’n kinderen op de wereld gezet en mijn allergrootste verantwoordelijkheid is naar hen toe. Als het op mijn eigen ontwikkeling aankomt, bij lange na niet. Maar ik heb nog tijd ... ben nog niet zooo oud, hahaha.

Stel nou dat je vandaag voor één keer tot president van Suriname wordt verkozen. Wat zou je als eerste hebben aangepakt?
De armoede. Zeker weten. Omhoog met die minimum lonen!

Hoe ben je toentertijd met de 'militaire dictatuur' omgegaan? (Of woonde je daar niet meer?)
Ik was klein, maar heb de Staatsgreep wel meegemaakt. We woonden op Uitvlugt niet eens zover van de Memre Boekoe Kazerne, maar gingen gewoon naar school. We wisten van niks, hadden niks gehoord. Toen we op school aankwamen werd ons verteld dat er geen school was en dat er een Staatsgreep had plaatsgevonden, of we geen schoten hadden gehoord. Ik herinner me alleen dat ik het geweldig vond dat we zo lang vrij hadden van school en die enorme tankers die over de weg reden ... spannend. Die avondklok was wel eng. Niet lang daarna zijn we naar Curaçao vertrokken. Tijdens vakanties in Suriname viel het me op dat er geen patat was (schaarste aan aardappelen), maar meer heb ik er niet echt van meegekregen. Wel dat m’n moeder op een gegeven moment m’n opa en oma naar Curaçao heeft laten overkomen, omdat de situatie verergerde en ze zich ongerust maakte.
 
Voor wie heb je een enorme bewondering?
Ik ben geen feministe, meer een “girly girl” eigenlijk, maar ik heb de grootste bewondering voor alle alleenstaande moeders die zowel keihard full-time werken en tegelijkertijd goed voor hun kinderen zorgen. Petje af.
 
Waar ga je het liefst op vakantie?
SURINAME!!

Welke persoonlijke boodschap zou je willen uitdragen?
Stay true to yourself (verlies jezelf en waar je voor staat nooit) en Leef en laat in vredesnaam leven.

Tenslotte woordassociatie:
Politiek - brengt het slechtste in mensen naar boven
Sport - zonder ben ik een zombie
Werk - leuk als het je voldoening geeft
Carrière - overrated
Religie - voor teveel mensen een vrije tijdsbesteding
Mannen - lekker
Curaçao - geboorteplaats
Bouterse - gevaarlijk
Ouders - doen altijd het beste wat ze kunnen
Geld - nodig voor een aangenaam leven
Vriendschap - moeilijk te vinden
Nederland - grijs
Suriname - heerlijk
NoSpang.com - trrrangaa!

© NoSpang.com 
 

 


We hebben 535 gasten online

Polls