NoSpang.com

Interview met Mireille Lion A Kong

Mireille Lion A KongMireille om te beginnen, waar ben je geboren?
In Utrecht, maar getogen in Suriname. Ik ben opgegroeid in Wageningen (Suriname) en daarna zijn er verhuisd naar Paramaribo. Na de middelbare school ben ik naar Nederland vertrokken om te gaan studeren.

Welke studie heb je gevolgd?
Informatica aan de UVA (Universiteit van Amsterdam.) Achteraf gezien de ideale studie voor mij. Heel veel wiskunde en daarnaast wat programmeervakken. Ik heb gekozen voor bestuurlijk waardoor ik een bredere visie heb denk ik. Ook oog voor Marketing, Organisatie e.d., die organen die ondersteund worden door de hedendaagse IT. Vooral leuk omdat ik stage heb gelopen in Lissabon. Die periode was echt heel leuk en leerrijk.

Bestond de mogelijkheid niet om je studie in Suriname te volgen?

Ik denk dat mijn ouders mij ook een beetje hebben laten gaan om mijn horizon te verbreden. Zij hadden ook in Nederland gestudeerd en ik denk dat ze mij dat ook gunden. Achteraf gezien een hele goede zet. Jammer genoeg wordt er altijd bezuinigd op het Nederlandse onderwijs, maar de kwaliteit is zeker goed. Het onderwijs in Suriname ook trouwens. Ik had geen achterstand. Af en toe vraag ik me af waarom het onderwijs in Suriname zo afgekraakt wordt. Er zijn dingen die verbeterd kunnen worden dat is waar, maar het niveau is zeker goed.

Hoe wil je jouw jeugd in Suriname het beste omschrijven?
Ideaal. Zoveel dingen die ik voor lief nam bleken niet zo gewoon. Zo zaten we met de hele familie 's ochtends te ontbijten en 's middags om 12 uur samen te eten. Dat heeft achteraf voor een hele hechte band gezorgd. Verder konden we naar hartelust sporten, mijn broer zus en ik. Ook hebben we geloof ik allemaal op muziekles gezeten. Kortom een zorgeloze jeugd met alles wat je maar kan wensen.

Algemeen gesteld, wat kan volgens jou worden verbeterd aan het Surinaamse onderwijs?
Persoonlijk heb ik in Suriname altijd problemen gehad met leraren en onderwijzers omdat ik "vrijpostig" was. Je mocht alleen je mening geven als het je gevraagd werd. Dat was ik thuis niet gewend, als ik het ergens niet mee eens was mocht ik dat kenbaar maken. Ik kwam dus vaak in problemen en ik zie dat nog wel eens. In Nederland zorgt het ook voor problemen denk ik. Als je je thuis niet durft uit te spreken over iets dan is dat ook moeilijk op school. Op school moet je wel, anders wordt er over je heen gelopen. Soms denk ik wel dat dit voor agressie zorgt. Omdat men zich niet kan uitspreken wordt men agressief. Kortom ik denk dat de kinderen in Suriname meer ruimte moeten krijgen zich te uiten. Verder ben ik het met Riccardo eens dat de leerkrachten ook meer gemotiveerd mogen zijn. Geen van de leerkrachten willen bijvoorbeeld onderwijzen in de districten of het binnenland en dat is een kwalijke zaak. Niet zo gemakkelijk op te lossen denk ik, want Suriname is op dit moment vooral bezig te overleven.

Je hebt dus een echte Surinaamse opvoeding meegekregen. Denk je dat je jouw kinderen ook die normen en waarden zult meegeven?
Absoluut. Voor mij was het ideaal, ik hoop dat het ook voor mijn kinderen geldt.

Ik wil je graag dezelfde vraag stellen die ik aan anderen ook zal stellen. Je kwam toen naar Nederland, wat viel jou hier het eerste op?
Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Ik weet niet wat ik precies verwachtte, maar ik keek meer mijn ogen uit. O ja wat ik mij wel kan herinneren is dat een vriendin van mij in Uilestede woonde. Ik vroeg haar hoe ze wist waar ze woonde want alles leek zo verschrikkelijk op elkaar.

Je bent getogen in Suriname dus het leven in Nederland was jou niet zo bekend neem ik aan?
Helemaal niet. Het heeft me ook een jaar gekost om me aan te passen aan het leven en het studeren. Het is een beetje tricky want je spreekt dezelfde taal en doordat we zolang een kolonie zijn geweest lijkt integratie heel makkelijk, maar er zijn wel degelijk verschillen. De manier van communiceren is bijvoorbeeld heel anders, wat directer en opener. Mijn "body language" kwam altijd erg ongeïnteresseerd over en dat was wennen. Ik snapte er niks van.

Heb jij je in de Nederlandse maatschappij gemakkelijk kunnen integreren?
Volgens mij redelijk. Maar ik heb er nooit echt bij stilgestaan. Ik ben opgegroeid in Wageningen, een rijstproject (SML) geïnitieerd door Nederlanders. In de begin jaren ben ik dus praktisch tussen ze opgegroeid. Wij waren bijna de enige Surinamers tussen de Nederlanders en daar denk je dan echt niet over na. In Nederland ging het dus niet zo moeilijk, dat kwam ook door het sporten denk ik, dan ontmoet je mensen. Maar ik vond het altijd wel gezellig om Surinamers tegen te komen, ik was ook jaloers op die Delfste groep, daar hadden ze een hele gang met Surinamers en het was er vaak gezellig. Maar ook die groep was denk ik redelijk geïntegreerd, dus nee, problematisch was het zeker niet. Wat ik wel heb geleerd is: dezelfde taal spreken betekent niet elkaar begrijpen.

Waar denk je graag aan terug wat betreft de periode in Nederland?
Hmmm, moeilijk. Het was een goede tijd voor mij, de studie, de afronding, werken. Je leert en je groeit. Heb heel wat geleerd. Er waren een hoop hoogtepunten waaronder mijn afstudeerfeest er één was. Vooral omdat mijn moeder erbij was en ze is het jaar daarop overleden. Dat was weer een behoorlijk dieptepunt in mijn leven.

Je woont nu in de Verenigde Staten. Hoe is het zo van gekomen? Was Suriname een optie?
Suriname is altijd een optie. Helaas op dit moment niet te realiseren. Zoals ik al zei ben ik hier gekomen om de liefde. Mijn man is drummer en hij wil vooral vanwege de muziek hier in het Mekka van de muziekindustrie zitten, waar het allemaal gebeurt.

Ben je ooit van plan terug te keren naar Suriname?
Ja, we hebben het er ook wel over. Maar hoe, wat en wanneer? We zijn het net hier in de VS aan het proberen. Inderdaad... ooit.

Wat voor overwegingen zul je voor je zelf maken alvorens jij de stap neemt terug te keren naar Suriname?
Geen, als ik terug wil ga ik terug. Op dezelfde manier zoals ik hiernaar toe ben gekomen. Je hebt een aantal opties en die moet je gaan uitbuiten, als het niet lukt zie je wel weer. Ik vind de eisen die worden gesteld om naar Suriname te gaan heel vaak onrealistisch. Auto, huis e.d., dat zijn expats (mensen die uitgezonden worden door Nederlandse bedrijven) pretpakketten en daarvoor moet je heel erg goed zijn. Als je wilt gaan moet je gewoon gaan. Elk land heeft zijn pro's en contra's. Er bestaat geen ideaal land. Ik erger me wel eens aan die Surinamers die in Nederland blijven hangen en super negatief zijn over Nederland. Dan denk ik waarom blijf je dan? Maar dan volgt er een tirade aan smoezen. Ik zeg niet dat het makkelijk is, je zal zeker moeten inleveren, maar zit dan niet te mopperen dat Nederland zo slecht is want om die luxe die het land je biedt zit je wel daar.

Waar houd jij je thans mee bezig in de Verenigde Staten?
Ik ben nog steeds bezig met solliciteren en ondertussen heb ik dus een boek geschreven: "Kroeshaar wat je moet weten en meer". Daarnaast heb ik ook een website gemaakt http://kroeshaar.com om het boek te promoten en feeling te houden met geïnteresseerden.

Ik wil het graag even hebben over jouw boek. Kwam dat zo in je op? Wil je ons daarover wat vertellen?
Lang verhaal. Sinds ik naar Nederland verhuisde brak mijn haar. Dat kwam door het relaxen, want als ik mijn haar een tijdje had gevlochten had ik weer een gezonde bigi boesie kroeshaar. (Red. Grote bos kroeshaar.) Toch ging ik weer relaxen en dan had ik weer dunne spaghetti draden met gespleten punten en het haar brak echt helemaal af. Toen ben ik gaan nadenken over waarom ik zoals zoveel anderen zonodig moesten relaxen. Mijn eerste vriendje had al gezegd dat mensen met kroeshaar relaxten omdat ze zich schaamde voor hun kroeshaar. Dat vond ik toen onzin. Ik besloot boeken te bestellen via internet omdat er geen Nederlandse literatuur was over kroeshaar. Nou ik heb wel 10 boeken gelezen over het verzorgen van kroeshaar, de verschillen, geschiedenis enz. Op een gegeven moment wist ik genoeg om een boek te schrijven. Omdat ik even zonder werk zat had ik de tijd en ben toen ook medische onderzoeken gaan opvragen en zo is het gekomen.
(Redactie: Meer info over het boek van Mireille kun je vinden op Kroeshaar.com)

Hoe geef je invulling aan je vrije tijd?
Normaliter sporten. In Nederland squashte ik, daarna ben ik op Tai chi gegaan en het laatste was Afrikaans dansen. Allemaal erg leuk, dansen is mijn grote passie en squash was ook een tijdlang mijn grote passie. squashweb.nl heb ik bijvoorbeeld ontworpen en opgezet. Hier heb ik niet zoveel vrije tijd, het varieert. Ik ben bezig met een baan zoeken, schrijven en de website. Maar af en toe pak ik ook een danslesje hier en daar. Ik ga vooral veel naar optredens. Als mijn man ergens speelt ga ik kijken. Ook als Etienne speelt, een andere grote muzikant hier in New York. Denise Janah heb ik helaas laatst gemist, maar Fra fra sound heb ik wel gezien en die waren heel erg goed. Ik was best wel trots. Etienne had laatst ook een hele mooie show, live muziek met dans. Daar geniet ik dan heel erg van.

Welke verschillen zijn voor jou merkbaar tussen de Amerikaanse en Surinaamse cultuur?
Lastige vraag. Ik zie veel overeenkomsten en veel verschillen. Vooral met de zwarte cultuur. In de korte tijd dat ik hier zit zijn mijn ogen wel open gegaan en heb ik wel veel geleerd. Die afro amerikanen kennen hun geschiedenis ten voete uit en ik heb het idee dat op het moment dat ze hier voet aan wal hebben gezet, ze zich hebben ontwikkeld ondanks alle onderdrukking. Als je die geschiedenis leest kan je niet anders dan de mensen bewonderen. Mijn kijk op de zwarte cultuur is dus behoorlijk veranderd. Waar ik vroeger dacht aan die rappers die niets zinnig te melden hadden heb ik gezien hoe het eigenlijk zit. De hele muziek industrie vanaf de blues, jazz en wat dan ook is allemaal zwarte muziek. Het grootste deel is gestolen terwijl die artiesten arm en berooid stierven. De hip hop hebben ze zelf opgezet en ontwikkeld en nu is het een miljarden industrie. Nu zijn er wel gesprekken gaande omdat het inderdaad geen hoog niveau dichtkunst is. Moeilijke zaak want als je als arme artiest een paar miljoen kan verdienen door schutting taal te rappen zal je het dan laten? Anyway, zo zijn er heel veel dingen die ik leer. Martin Luther King day is hier ook erg groot en is hier een vrije dag. Ik ben ook naar 2 bijeenkomsten geweest van Jesse Jackson, veel politiek. Ook heb ik een Kerk bezocht in Harlem met zo een machtig gospel koor, dat is echt zo mooi om te zien en te horen. Kortom ik leer weer, kijk mijn ogen uit en hoop dat er geen oorlog komt.

Zijn er veel Surinamers te bekennen in New York? Hoe ziet jou vriendenkring er in Amerika uit?
Er zijn zeker Surinamers in New York. Mijn vriendenkring is behoorlijk divers, dat kan niet anders als je in New York zit en ik ben getrouwd met een muzikant. Muziekanten komen overal vandaan om hier te spelen. Ik heb twee Amerikaanse vriendinnen, eentje is zangeres, de andere is Projectmanager, maar zij wil nu overstappen naar Fashion Design, dat is waar haar hart ligt. De rest van onze vriendenkring is Italiaan, Braziliaan, Zwitserland, Martinique, Griekenland, noem maar op. Je kan het zo gek niet bedenken en natuurlijk Surinamers.

Ga je vaak op vakantie naar Suriname?
Zo vaak als ik kan, maar het zit er even niet in denk ik. De laatste keer was 2001 en het was "vaarlijk leuk". Het is altijd lekker om even thuis te zijn. Zelfs de kwaliteit van de lucht die je inademt is zoveel beter en dan nog de warmte ... heerlijk. Hmmm, ik krijg heimwee en ben jaloers op Riccardo.

Waar ga je het liefst op vakantie?
Het hangt er vanaf. Suriname is ook vakantie maar is meer thuis zijn en dat is heerlijk. Voor een echte vakantie zou ik toch wel eens naar Senegal, Mali, of Jamaica willen. Senegal vanwege muziek en cultuur, Mali vanwege het boek Segu dat ik heb gelezen, Jamaica omdat mijn broer en mijn man mij er zoveel over hebben verteld en omdat daar de roots van Bob Marley liggen. Maar ook Azië lijkt mij leuk. Voorlopig heb ik alleen Japan een klein beetje gezien en dat was geweldig indrukwekkend. Zuid Amerika heb ik ook wel wat gezien, Ecuador, Colombia en Venezuela, dus ik denk dat Afrika aan de beurt is.

Als je terug bent in Suriname, waar erger jij je dan het meeste aan?
Meestal is het gewoon genieten. Ik vind het jammer dat sommige dingen verdwijnen, het wordt zo Nederlands. Zo ging ik laatst een winkel binnen om een broodje bakkeljauw te halen en ze hadden alleen zalm, kaas en dat soort dingen. Terwijl er voor mij niks boven een broodje bakkeljauw gaat. Maar ik geniet meer dan wat anders. Misschien als ik weer daar zou wonen dat ik dan tijd zou hebben om me te ergeren. Als ik op vakantie ben geniet ik met volle teugen.

Wat is voor jou typisch Surinaams?
Sommige uitdrukkingen, een bepaald gevoel voor humor, pom, bigi pokoe, kawina, gezelligheid, veel eten, pagwa, Idl Fietr, Roti, Bami, die hele mix van mensen en dingen.

Waar heb jij je in Nederland het meest aan geërgerd?
Ai, ai, ai ai, daar kan ik wel een boek over schrijven. Ik ben niet negatief over Nederland want ik heb een hele leuke tijd daar gehad en me behoorlijk kunnen ontwikkelen, maar er zijn een hoop dingen waar ik het totaal niet mee eens ben.

Noem eens een voorbeeld?
Ik heb me geërgerd toen ik de volkskrant open sloeg waarin stond; "Suriname heeft te kampen met een koloniaal probleem". Dan denk ik o ja, waarom heeft Indonesië dan tegen Nederland gezegd op te rotten met die ontwikkelingshulp, heb je daar niet wat van geleerd? Wie heeft hier een koloniaal probleem? Het toppunt vond ik laatst in het Scheepvaart museum in Amsterdam. Daar was er een stukje historie over Suriname en er stond letterlijk: "Op sommige plantages werden slaven mishandeld". Nou, dat soort dingen vind ik zeer kwalijk, het doet gewoon PIJN. Het ontkennen van de geschiedenis, de Nederlandse slavenhouders waren de ergste als je de geschiedenis erop naslaat dan schrijf je toch niet zoiets?

Als jij voor 1 keer president van Suriname mocht zijn, wat zou jij dan veranderd willen zien?
De mentaliteit zou ik graag anders willen zien, maar dat verander je niet als president. Samenwerken moet gestimuleerd worden want dat lijkt ons moeilijk te vergaan. "We feti nanga makandra", is nergens voor nodig.

Welk advies zou je de mensen willen geven alvorens zij de beslissing nemen terug te willen keren?
Ik denk dat je een beetje avontuurlijk en flexibel ingesteld moet zijn. Niet alles is zo geregeld als in Nederland daarom moet je creatief zijn in het bedenken van oplossingen. Een oom van mij die chirurg is heeft ooit iemand het leven gered door hem ter plekke op een boot te behandelen, zonder ambulance of ziekenhuisapparatuur. Op zulke situaties is niemand berekend. Waar je in Nederland dus alle mogelijke tools bij de hand hebt, moet je in Suriname creatieve oplossingen bedenken, wat eigenlijk een leuke uitdaging kan zijn.

Jouw persoonlijke boodschap. Aan wie je dat wilt uitdragen mag je zelf bepalen.
Hmmm, ik weet niet of ik echt een persoonlijke boodschap voor mensen heb. Ik denk dat ik nog niet zover ben en ik heb zelf nog een hoop te leren. Mijn grote helden zijn Mandela, Kofi Anan en Ghandi, misschien dat mensen daar wat aan hebben.

Ik noem voor jou enkele woorden op en daar mag je kort antwoord op geven.
. Politiek - enerverend en ingewikkeld
· Sport - heerlijke vrijetijdsbesteding
· Werk - moet leuk zijn
· Geld - betaalt de rekeningen
· Allochtonen - hebben een voorsprong
· Bouterse - ingrijpende geschiedenis
· Ouders - onvoorwaardelijke liefde
· Vriendschap - onontbeerlijk
· Nederland - kan je redelijk een bestaan opbouwen
· Suriname - mijn vaderland
. NoSpang.com - een goede initiatief met veel potentie

© NoSpang.com

 

 


We hebben 353 gasten online

Polls