NoSpang.com

Interview met Odette Miranda

Odette, waar ben je geboren?
Paramaribo Suriname. Tot mijn 19e heb ik in Suriname gewoond en na het Lyceum ben ik naar Nederland vertrokken.

Hoe heb jij je jeugd in Suriname ervaren?
Heel leuk en zeker de tijd op de middelbare school waar ik overigens heel erg trots op ben. In het eerste jaar was ik namelijk voorzitter in het schoolbestuur en dus een groentje in dat opzicht. Ook op andere gebieden was ik vrij actief bezig. Het is alleen jammer dat je je jeugd in Suriname pas kan waarderen als je weg bent uit het land; In mijn geval kan ik gelukkig nu al zeggen dat ik daar snel genoeg achter ben gekomen om het leven hier in Suriname weer op te pikken.

Wat is de reden van jou vertrek naar Nederland geweest?
Ik ben altijd een beetje ondernemend geweest en werd een beetje onrustig van het langdradig gedoe op school maar de echte reden hiervan was de ontmoeting van "je -kent-het-wel-cliche-verhaal-een-man" die op dat moment op het punt stond te vertrekken. Overigens leek het wel een goed idee op dat moment.

Heb jij je in Nederland makkelijk kunnen integreren?
In het begin was het nieuw en was het een overlevingsstrategie met hosselen. Huisvesting was moeilijk te vinden. Velen zagen mij aan als Marokkaanse maar ik werd ook aangezien voor Antilliaanse. Je wordt geplaatst in een bepaald beeld dat bij je past. Je komt naar Nederland en je bent plotseling een buitenlander. In Suriname kennen we dat verschijnsel niet als zodanig, dus dat was zeker een van de grotere aanpassingen. En in Suriname werden de buitenlanders meestal beter behandeld dan je eigen mensen hier, dus dat was een groot verschil. Ook kwam ik niet makkelijk aan baantjes. Je komt daar gauw in een allochtone buurt terecht. Dat was best vreemd om me aan te passen aan de normen en waarden. Ik had vaak te maken met discriminatie, maar was vastbesloten het in Nederland te maken omdat ik nu eenmaal een stap gemaakt had. In den haag waar ik woonde had ik veel familie, maar wel op afstand. In Suriname is de familieband heel hecht, dus dat aspect komt er ook eens bij. Ik moest wennen aan het feit dat ik een nummer was. Je vriendenkring zoals je die kende is weg, ze wonen allemaal ver en je leven heeft van de een op de andere dag een andere wending genomen.

Heb je in Nederland nog gewerkt?
Ik ben in de horeca begonnen. Een sector die mij beviel en heb mij daarom daarin verdiept maar daarna ging mijn huwelijk stuk. Ik had een hele leuke baan in een Grand-Café in Den Haag, waar ik in een korte tijd een hele goede functie had. Het beviel me goed, maar desondanks bleef Suriname kriebelen. Het idee "In Suriname Wonen" heeft me nooit echt verlaten waardoor ik, naderhand gezien, Nederland nooit echt een kans heb gegeven. Als ik misschien een beetje van Suriname was afgestapt, had mijn leven er in Nederland er heel anders uitgezien. Op die manier aan Suriname gehecht blijven heeft het mij moeilijker gemaakt. Het enige wat ik deed was werken. Ik had weinig of geen sociaal leven. Ik had mezelf voorgenomen om er te wonen en te werken. Ik denk dat dat onbewust een keus was. Gevoelens en gedachten die je pas jaren later kan vertalen. Nederland is nooit een "Thuis" geweest. Het verlangen naar Suriname is altijd groter gebleven.

Wat is voor jou typisch Surinaams?
Ik denk dat het de manier is waarop de mensen met mekaar omgaan.

Wat is voor jou typisch Nederlands?
Het weer in het bijzonder en toch wel de hardheid en zakelijkheid van de mensen en hoe het leven geleefd wordt. Dat vind je in alles terug.

Algemeen gesteld, waar had je in Nederland de meeste moeite mee?
Ik denk het menselijke aspect en het heel erg alleen leven. Er waren maar een paar mensen die in mijn leven betrokken waren. Ik ging niet lekker stappen en was vaak op mezelf aangewezen terwijl ik juist een "peoples person" ben.

Wat is voor jou de grootste ergernis in Suriname?
Als ik terugkijk naar de zeven jaren die ik terug ben, is naar mijn mening de mentaliteit in Suriname veranderd in de negatieve zin. Je kunt het benoemen met vervallen. Als je een jaar hier woont zie je het nog niet structureel maar na zeven jaren zie je dat de mentaliteitsverandering in alle lagen en sectoren is doorgedrongen. Er heerst bijvoorbeeld een grote vorm van materialisme hier. Vroeger was dat volgens mij minder. Het kan natuurlijk ook dat als je jong bent je er nog niet zodanig mee geconfronteerd wordt. Niemand heeft meer iets voor elkaar over, en bijna alles gaat om geld. De belangrijkste reden is natuurlijk de economische situatie die mensen om zo’n manier heeft veranderd. Er is veel corruptie en iedereen wil snel geld verdienen zonder er wat voor te hoeven doen. Er zijn zoveel dingen scheef in Suriname maar niemand die wat zegt. Maar wat onze zwakte is is ook onze kracht.

Heb jij je in Nederland als zodanig een buitenlander gevoeld?
Absoluut. Ik kan me best voorstellen dat Surinamers samenhokken vanwege de manier waarop je binnen de Nederlandse structuur met mekaar leeft als buitenlander. Mensen die je in Suriname over het algemeen niet zien staan, gaan heel anders met je om in Nederland. Daar is er geen onderscheid en is iedereen Surinamer. Wanneer je weer in Suriname komt, ontstaat die scheiding weer.

Denk je dat in Suriname ook racisme bestaat?
Ja ik denk het wel, maar ik denk dat het in Suriname andere vormen heeft aangenomen. Het feit alleen dat we mekaar uitschelden met blakamang, djoeka, koelie enz. Alle politieke partijen zijn etnisch verdeeld. In het zakenwereldje in Suriname bijvoorbeeld; "Die koelies zorgen voor mekaar", is een vaak gehoord gezegde. Ik noem dit toch een bepaalde vorm van racisme. De politiek is hiervan ook een sterk voorbeeld. Zolang dat niet veranderd zal het bij de bevolking nooit veranderen. De politiek van het land heeft veel met het land zelf te maken. Als we kunnen stellen dat de NPS niet van de creolen is en de VHP niet voor de Hindoestanen enz. dan zouden we een eind verder moeten kunnen komen.

Wanneer wist je dat je terug wilde keren naar Suriname?
Die ene dag in november 1995 dat ik wakker werd en ik tegen mezelf zei; "ik stop er nu mee". Ik ben toen naar mijn werk gereden en heb vervolgens mijn werk opgezegd. Ik ben begonnen met het inpakken en 5 weken later bevond ik mij in Suriname. Het was 25 december van datzelfde jaar.

Je hebt uiteindelijk besloten terug te keren naar Suriname. Welke overwegingen heb je voor jezelf genomen?
Niets, ik wilde weg en had helemaal geen plan. Geen voornemens, gewoon vertrokken en kijken waar het schip zou stranden. Je hoort mij niet zeggen dat Nederland niet goed is, maar het is niet wat ik wilde. Ik heb in Nederland veel geleerd en voor mij was het de beste leerschool. In Nederland had ik een hekel aan de kou en het verlangen naar Suriname werd met de tijd groter.

Heb je ooit spijt gehad m.b.t. jouw terugkeer naar Suriname?
Geen moment.

Wat doe je nu in Suriname in het dagelijks leven?
Ik heb mijn eigen advertentie bureau, Chetskeys genaamd, waar ik mij bezig houd met media zaken met name, de krant, radio en televisie. Radioprogrammering is een van de hoofdlijnen van het bedrijf. Productie voor diverse radiostations waarvan de meeste op dagelijkse basis geschieden. Dat zijn er nu zeker 25 programma’s verspreid over 3 radiostations te weten radio Radio Apintie, ABC en Radio 10. Onze studio is tot nu toe de enige die radio programma’s maakt op onafhankelijke basis. D.w.z. wij bedenken de programma’s en concepten, zoeken sponsoring, kopen zendtijd en zenden uit. Dit is ook een vorm van promotie. Wij doen eigenlijk ook promotie van shows. Wij hebben vorig jaar de acquisitie voor het Miss Alida project op pilot basis verzorgd. Het is een andere vorm van promotie want het contest draag je uit en aan de andere kant probeer je de sponsors een plek te geven. Op die manier word je ook een deel van het geheel. Het bedenken en uitwerken van het promotioneel deel van marketing is ook een van de zaken waarmee wij ons bezighouden. Verder nog het produceren van radio en t.v. commercials. Op eigen titel presenteer ik ook shows e.d. Het hoogtepunt in mijn presenteer carrière (als ik het zo mag noemen) is "Suripop 2002" geweest.

Hoe ben je in deze branche beland en wat was de aanleiding om dit op te starten?
Ik ben op een gegeven moment gestopt met de horeca bij de geboorte van mijn 2e dochter. Ik ben toen gaan werken als parttimer bij Radio 10 en wel bij de nieuwsdienst. Ik kwam erachter dat "goed nieuws geen nieuws is" in Suriname. "It is the bad/political news that counts!" Journalistiek beviel me niet want het was voornamelijk politiek gelieerd. Bij een Assemblee vergadering bijvoorbeeld telde niets anders meer. Ik kreeg toen het 1e radioprogramma dat ik mocht presenteren. "Info 10 via Radio 10" waarbij ik twee interviews per dag mocht afnemen. Het waren voornamelijk Human Interest onderwerpen. Mijn 2e programma was een informatief programma voor de Kamer van Koophandel en Fabrieken elke zondagmorgen. Allebei programma’s presenteer ik nu na 5 jaar nog steeds. Daarna begon ik zelf concepten te bedenken en uit te voeren en ook sponsors zoeken. De milieutip was het eerste programma dat ik helemaal zelf heb gedaan. Ook dat draait na 5 jaar nog steeds. Ik heb ook 5 jaren als nieuwslezeres bij de STVS gewerkt. Van het een kwam het ander en je rolt van het een in het ander. Na een tijd heb ik mijn vergunning aangevraagd en heb daarna een kamertje gehuurd van 3 bij 4 bij de STVS. Van daaruit ben ik eigenlijk gestart. Radio 10 beschouw ik zeker als de plaats waar de basis voor mijn eigen bedrijf is gelegd. De ondersteuning van een ieder die er werkte en voornamelijk Werner Duttenhofer, hebben een niet weg te denken plaats ingenomen binnen de ontwikkeling van Chetskey’s en hoe het bedrijf er nu uitziet. Een jaar geleden (maart 2002) zijn wij verhuisd naar een eigen faciliteit, aan de Anton Dragtenweg 69. Tot de tijd van de verhuizing werd er gewerkt in de studio van Radio 10. Vanaf de verhuizing hebben we ook onze eigen studio in gebruik genomen. Van hieruit wordt alles gedistribueerd en grotendeels vindt alles in onze eigen studio plaats.

Je bent in de horeca begonnen. Wat was de aanleiding om dat te beginnen?
Nadat ik uit Nederland kwam ben ik in Suriname verder gegaan in de horeca branche, maar ik kon niet aarden hoe het systeem hier in elkaar zat ten opzichte van Nederland. De regels in Nederland kun je hier niet toepassen. Anderhalf jaar lang heb ik het geprobeerd maar ik kon er totaal niet aan wennen. Het personeel hier is echt een groot probleem. In deze branche in Suriname heb je gauw te maken met mensen die weinig/geen scholing op het gebied hebben en waarvan de mentaliteit totaal anders is. In Nederland heb je vaak met mensen te maken die van de hotelschool komen en met wie je verder kan en op kan rekenen. Hier heb je toch een andere motivatie waarom mensen in het vak stappen.

Welk advies zou je die mensen willen geven die een terugkeer naar Suriname overwegen?
Ik denk dat het belangrijk is te weten dat Suriname geen Nederland is en dat je bereid moet zijn om je aan te passen. Je dient je flexibel op te stellen. Houdt je visie en je hart open. Maak geen vergelijkingen. Neem je kennis mee en pas het toe. Je moet vooral niet komen en verwachten dat het in Suriname hetzelfde is als in Nederland. Stroom mee met hoe het leven hier gaat en probeer daarbinnen je toch je zelf te zijn. De balans vinden is volgens mij het belangrijkste; maar dat is zo met alles in het leven, toch!

In de jaren dat je nu hier zit, waar is Suriname volgens jou zeker op vooruit gegaan?
Ik denk het besef van bepaalde dingen. Als ik het even in mijn eigen branche houdt; vroeger kon men bijvoorbeeld het nut van reclame niet inzien. Onder reclame kom je niet onderuit. Men reserveerde geen budget in het zakelijke leven voor reclame, maar daar is nu gelukkig nu, hetzij kleine, verandering in gekomen. Ik denk dat onze aanpak van zaken zeker professioneler is geworden en ik vind ook dat de Surinaamse consument kritischer is geworden. Dat zijn belangrijke punten waarop ik vindt dat we voorruit zijn gegaan.

Als je voor 1 keer president van Suriname mocht zijn waar zou je zeker aan hebben gewerkt?
Ik heb helemaal geen politieke ambities. Ik wil niet beoordelen wat ze fout doen, maar ik denk dat ik als leek wel kan inzien wat we zouden kunnen doen en welke potentie we bezitten. Ik zou Suriname tot een landbouw, veeteelt en visserij land maken. Iedereen praat over de vruchtbare grond van Suriname dus daar zou ik goed gebruik van maken. Wetgeving in het land moet zeker hard aangepakt worden en ik denk dat Suriname het als productie land zeker goed zou doen. We hebben genoeg te bieden.

Wat doe je zoal in je vrije tijd?
Ik probeer toch de tijd met de kinderen door te brengen. Als er theater, muziek voorstellingen zijn, ben ik er meestal wel bij. En shows meestal ook wel, maar dan ook vanwege het werk.

Voor wie heb je een grote bewondering?
Ik kan niet zeggen dat er een persoon is voor wie ik een uitgesproken bewondering heb. Maar mensen die zich inzetten voor anderen die het moeilijk hebben in deze wereld hebben absoluut mijn stem. Verder heb ik bewondering voor alle vrouwen die ondanks alle moeilijkheden het toch elke dag weer klaarspelen om er te zijn voor de kinderen als moeder, voor hun man als vrouw, voor hun bedrijf of werkgever als leidinggevenden of werknemer en daarbovenop, niet te vergeten, ook voor zichzelf moeten blijven zorgen, en dat alles elke dag opnieuw. Er zijn er zeker een aantal in Suriname.

Tenslotte mag je een persoonlijke boodschap uitdragen. Aan wie je dat wilt richten mag je zelf bepalen.
Ik wil mijn boodschap richten tot de mensen die in Nederland wonen. Het cliché "terug komen naar Suriname" geloof ik wel, zeker omdat ik nog steeds volledig achter mijn eigen besluit om terug te komen sta, maar je moet uiteindelijk voor jezelf beslissen wanneer het voor jou een goed moment is. Als het moment ooit eens komt. Je hoeft je niet verantwoordelijk te voelen. Als een leven in Nederland is wat je kiest, is dat okay. Wij zien jullie uiteraard graag terugkomen. Vergeet niet wie je bent; verloochen je afkomst niet. Vergeet niet waar je vandaan komt.

Ik noem voor jou wat woorden op en daar mag je kort antwoord op geven.
Geld – niet het belangrijkste, maar wel noodzakelijk
Ouders – baby‘s zijn schattig, maar "ouder" zijn is een levenstaak. Als je eenmaal ouder wordt, word je nooit meer ouder-af. Je kinderen zijn spiegels van jezelf. Vergeet niet af en toe kritisch te kijken in die spiegel.
Mannen – geen makkelijk onderwerp. Als vrouw zullen we ze nooit begrijpen en toch zijn ze onmisbaar. Omgekeerd hetzelfde. Recente gebeurtenissen in het leven hebben mijn geleerd dat er absoluut hoop is. In je hart moet je het vinden,
Zaken – In zaken is het zeker bepalend wat voor menselijkheids-factor je eraan verbindt.
Vrienden – "echte" zijn zeeeer zeldzaam
Bouterse – heeft fouten gemaakt, maar heeft bewezen veranderingen te kunnen brengen in dit land. Ik geloof wel dat hij capabel is om veranderingen door te voeren.
Suriname – blijft toch mijn land, de plek waar ik voor kies. Bewuste keus
Nederland – leerschool. Haal de les die Nederland je leert eruit
Allochtonen – fout woord. Negatief beladen. Zou ik willen vervangen door het begrip medemens in de hoop dat vele anderen het ook zo zien.

© NoSpang.com

 


We hebben 556 gasten online

Polls